Όπως συμβαίνει τις περισσότερες
φορές που καταθέτω τις σκέψεις μου έτσι και σήμερα αφορμή δόθηκε από μια
συζήτηση που είχα το πρωί με τους σπουδαστές μου στο ΙΙΕΚ ΔΕΛΤΑ στην Θεσσαλονίκη.
Τις περισσότερες φορές διαπιστώνω
ότι όλοι ανεξαρτήτου ηλικίας
έχουν μια διαμορφωμένη άποψη, έχουν κάποια πιστεύω τα οποία είναι γι’ αυτούς απαράβατα, ακόμη και όταν
τα επιχειρήματα που επικαλείται κάποιος για να αντικρούσει κάποιες παγιωμένες
και σαθρές απόψεις είναι πολύ ουσιαστικά και ορθολογικά. Διαπιστώνω λοιπόν ότι υπάρχει (όχι μόνο στους σπουδαστές που
τελικά το δικαιούνται κιόλας) παντού γύρω μας αυτή η προσκόλληση με
θρησκευτικά ευλάβεια θα έλεγα, σε παρωχημένες και ξεπερασμένες απόψεις, οι
οποίες είναι πάρα πολύ δύσκολο να αφαιρεθούν από το μυαλό του μέσου ανθρώπου.
Έτσι φυσικά μπορούμε να εξηγήσουμε,
αν και εφόσον δούμε κατάματα την αλήθεια και την πραγματικότητα χωρίς φανατισμό,
για ποιον λόγο έγιναν όλες αυτές οι επιλογές όλα τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα
(σε όλα τα επίπεδα – πολιτική – αθλητισμός – κοινωνία κ.λπ.) και φυσικά να
καταλάβουμε για ποιον λόγο ο μέσος Έλληνας λειτουργεί με βάση το συναίσθημα και
όχι την λογική.
Η θεωρία της γνωστικής Διαφωνίας
