Toys.gr

Toys.gr
Το ποιοτικό παιχνίδι στο διαδίκτυο

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Το Ελληνικό Ολοκαύτωμα του 2ου Π.Π. και το Κατοχικό Δάνειο


Tο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΛΑΚΑΥΤΩΜΑ στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο !!!!
Κατά την διάρκεια της Μάχης για την Ελλάδα περίπου 20,000 Έλληνες έχασαν την ζωή τους στη μάχη, περισσότερο από 100,000 τραυματίστηκαν η έπαθαν κρυοπαγήματα, και πάνω από 20,000 υπέστησαν ακρωτηριασμούς. Περίπου 4,000 άμαχοι σκοτώθηκαν από αεροπορικές επιδρομές, έχθρων και συμμάχων, οι οποίες κατέστρεψαν και εκατοντάδες κτίρια, μεταξύ των οποίων εκκλησίες, νοσοκομεία και σχολεία. Αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν συγκρίνονται με τις απώλειες που ο Ελληνικός Λαός υπέστη κατά την διάρκεια της Κατοχής. Σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς, ο πόλεμος προκάλεσε τουλάχιστον 578,000 θανάτους. Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει θανάτους από την πείνα, αποτέλεσμα της απάνθρωπης οικονομικής πολιτικής των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής, την αντίσταση και μαζικές εκτελέσεις αντίποινας . Δεν περιλαμβάνει τους θανάτους από ασθένειες, όπως η φθίση και η μαλάρια, από τις απερίγραπτες κακουχίες, την διαρκή πεινά, τα τραύματα πολέμου, και την έκθεση στα στοιχεία της φύσης – όλα αποτέλεσμα της Κατοχής. Ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης έχει υπολογίσει ότι στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε το 13% του πληθυσμού της.
Αυτό το κείμενο περιγράφει πολύ περιληπτικά πως χάθηκαν τόσες ζωές και πως επήλθε μια τεράστια καταστροφή υλικών αγαθών στην κατεχομένη Ελλάδα, κυρίως σαν αποτέλεσμα της δράσης των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής.

Η καταστροφή του πλούτου της χώρας περιλαμβάνει την ολοκληρωτική καταστροφή της υποδομής της (λιμάνια, γέφυρες, δρόμοι, σιδηρόδρομοι), της βιομηχανίας , των μέσων μεταφοράς, της γεωργίας, και την καταστροφή πόλεων και χωριών. Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί η απεριόριστη και συστηματική λαφυραγώγηση στην οποία διέπρεψαν οι Γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.
Η απώλεια εθνικού και ιδιωτικού πλούτου αντιστοιχεί σε πολλά ετήσια εθνικά εισοδήματα της Ελλάδας. Οι τεράστιες απώλειες της χώρας τα χρόνια της Κατοχής σε ανθρώπινες ζωές και υλικά αγαθά οφείλονται κυρίως στη δράση των Γερμανικών δυνάμεων κατοχής.
Δυο διαταγές που δόθηκαν από την ανώτατη ηγεσία του Τρίτου Ράιχ έπαιξαν πρωταρχικό ρολό στο Ελληνικό Ολοκαύτωμα. Η πρώτη από αυτές, που εδόθη από τον ίδιον τον Χίτλερ, ήταν η διαταγή πυρπολήσεων. Ο Χίτλερ διέταξε εάν υπάρχει η παραμικρή υπόνοια ότι ένα κτίριο η ένα σπίτι χρησιμοποιείται από την Αντίσταση, τότε το κτίριο αυτό πρέπει να πυρπολείται με όλους τους κατοίκους του, ακόμη και αν οι ένοικοι του δεν ήταν μέλη της Αντίστασης. Η δεύτερη διαταγή, που υπέγραψε ο Στρατάρχης Βίλχελμ Κάιτελ στις 16 Σεπτεμβρίου 1941, όριζε να εκτελούνται για κάθε Γερμανό που σκοτώνεται τουλάχιστον 100 Έλληνες και για κάθε Γερμανό που τραυματίζεται τουλάχιστον 50 Έλληνες.

Οι πρώτες μαζικές εκτελέσεις έγιναν στην Κρήτη πριν το τέλος της μάχης της Κρήτης. Το 1945, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, μια τετραμελής επιτροπή με επικεφαλής τον Νικό Καζαντζάκη, ανέλαβε να ερευνήσει τα Γερμανικά εγκλήματα στην Κρήτη. Η έκθεση Καζαντζάκη καταγράφει την καταστροφή πάνω από 106 Κρητικών χωριών και τις συνακόλουθες σφαγές των κατοίκων τους. Στην περιοχή των φυλακών Αγιάς, κοντά στα Χανιά, βρέθηκαν πολλοί μαζικοί τάφοι. Η πρώτη μαζική σφαγή έγινε στο χωριό Γαλατάς, επίσης κοντά στα Χανιά, όπου οι κάτοικοι τόλμησαν να υπερασπιστούν τον τόπο τους από τους Γερμανούς. Στις 26 Μαΐου 1941, ενώ ακόμα σκληρές μάχες εμαίνοντο στην Κρήτη, οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους γέροντες και γερόντισσες του χωριού μέσα στα σπίτια τους και ακολούθως λεηλάτησαν και έκαψαν το χωριό.
Μια από τις σφαγές που δεν αναφέρει στην έκθεση της η επιτροπή Καζαντζάκη είναι η εκτέλεση όλων των ανδρών στο χωριό Κοντομάρι. Αυτό το έγκλημα αποθανατίστηκε από τον Γερμανό υπολοχαγό Peter Weixler του οποίου οι φωτογραφίες δίνουν μια εκτενή περιγραφή του συμβάντος.
Ακόμα χειρότερη τύχη είχε το χωριό Κάντανος, όπου άνδρες και γυναίκες είχαν αντισταθεί στους Γερμανούς για να διευκολύνουν την φυγή εκατοντάδων συμμαχικών στρατιωτών προς την νότια ακτή της Κρήτης. Στον Κάντανο οι Γερμανοί εκτέλεσαν όλους τους άνδρες και γυναίκες . Μεταξύ αυτών ήταν και ο Κώστας Αρχάκης, 103 χρονών, και δυο γυναίκες πάνω από 80 χρονών, που ρίχτηκαν ζωντανές στα φλεγόμενα σπίτια τους.
Αυτές οι μαζικές εκτελέσεις ήταν η αρχή. Στις 20 Οκτώβριου 1941, στα Άνω και Κάτω Κερδύλια της Μακεδονίας, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν 222 άνδρες και παιδιά, από 15 μέχρι 60 ετών, τους έβαλαν να σκάψουν ένα μεγάλο λάκκο, και τους εκτέλεσαν μπροστά στα μάτια των οικογενειών τους. Μετά την μαζική εκτέλεση, έκαψαν τα χωριά.
Στις 24 Οκτώβριου, στο Μεσόβουνο της Πτολεμαΐδας, εκτέλεσαν 165 άνδρες και παιδιά, και έκαψαν το χωριό. Την επομένη μέρα, στις 25, κοντά στο Κιλκίς εκτέλεσαν 96 άνδρες και έκαψαν τα χωριά Κλειστό, Κυδωνιά και Αμπελόφυτο. Αυτές οι σφαγές και πυρπολησμοί έγιναν απλώς και μόνο για να εκφοβίσουν τον πληθυσμό. Κανένας Γερμανός δεν είχε πάθει τίποτα στην περιοχή πριν από αυτά τα εγκλήματα.
Οι εκτελέσεις εξακολούθησαν το 1942 και πλήθυναν το 1943, όταν η Ελληνική Αντίσταση, ακλουθώντας διαταγές από το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, δυνάμωσε την δράση της εναντίον των δυνάμεων Κατοχής. Η ένταση της Αντίστασης ήταν μέρος της Συμμαχικής στρατηγικής που αποσκοπούσε να παραπλανήσει τους Γερμανούς, και να τους πείσει ότι αποβίβαση στις Ελληνικές ακτές ήταν ζήτημα ημερών, ενώ το σχέδιο τους ήταν να επιβιβαστούν στην Σικελία. Στις 26 Ιουλίου 1943, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 154 άτομα στο χωριό Μουσιοτίτσα της Ηπείρου, μερικά χιλιόμετρα νότια των Ιωαννίνων, και έκαψαν το χωριό.
Στις 16 Αύγουστου, μια μέρα μετά από το Δεκαπενταύγουστο, μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το Κομμένο της Ηπείρου. Εκτέλεσαν τους κατοίκους του Κομμένου και πυρπόλησαν το χωριό, επειδή δυο Γερμανοί αξιωματικοί είχαν δει αντάρτες στην περιοχή. Αυτό το έγκλημα, από τα χειρότερα στην κατεχομένη Ελλάδα, έχει μελετηθεί με αρκετή λεπτομέρεια από ιστορικούς , γιατί υπήρξαν επιζήσαντες που κατάφεραν να διαφύγουν κολυμπώντας τα επικίνδυνα νερά του ποταμού Άραχθου, ή να κρυφθούν στο δάσος κοντά στο χωριό. Στο Κομμένο οι Γερμανοί σκότωσαν 145 άνδρες, 174 γυναίκες και 97 παιδιά, συνολικά 444 άτομα. Είκοσι οικογένειες ξεκληρίστηκαν τελείως, και 17 Κομμενιότες πνίγηκαν στον Άραχθο προσπαθώντας να ξεφύγουν.
Ο Kurt Waldheim, που έστειλε την επίσημη αναφορά στο Βερολίνο γι′ αυτήν την σφαγή από την θέση του στην Θεσσαλονίκη, ανέφερε μόνον την εκτέλεση των 145 ανδρών, αποσιωπώντας την εκτέλεση των γυναικών και παιδιών . Ο μετέπειτα Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και δημοφιλής Πρόεδρος της Αυστρίας, Waldheim, διαστρέβλωσε ακόμα περισσότερο τα γεγονότα γράφοντας, ψευδέστατα, ότι βρέθηκαν και καταστράφηκαν μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών .
Περισσότερο από 90 τέτοια ολοκαυτώματα έλαβαν χώρα στην Ελλάδα. Σ’ αυτά, οι Γερμανοί δολοφόνησαν την πλειοψηφία των κατοίκων, και όσοι επέζησαν το οφείλουν στο ότι κατάφεραν να ξεφύγουν το μακελειό. Επί πλέον, 1700 με 1800 χωριά καταστράφηκαν, πολλά από αυτά τελείως. Οι Γερμανοί ανέπτυξαν τη πυρπόληση σε τέχνη. Ράντιζαν τα καταδικασμένα οικήματα με μια ειδικά παρασκευασμένη εμπρηστική σκόνη και ακολούθως με ένα η δύο πυροβολισμούς τα κτίρια γίνονταν παρανάλωμα του πυρός.
Επίσης ανέπτυξαν το λεξιλόγιο κάλυψης των εγκλημάτων τους σε εξίσου μεγάλη τέχνη. Η μαζική εκτέλεση ενός αθώου πληθυσμού, όπως στο Κομμένο, καταγραφόταν σαν «εκκαθαριστική επιχείρηση αντιστασιακών», στα Γερμανικά “Sauberungsunternemmen“. O Waldheim, π.χ., γράφει για τοSauberungsunternemmen Kommeno. Οι στρατιωτικές μονάδες που έκαναν τη συστηματική λεηλασία λέγονταν «εκκαθαριστικές μονάδες », Aufraumtruppen. Και η λεηλασία Ελληνικών περιουσιών εγίνετο με τις διαταγές της ανώτατης Διοίκησης των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Wehrmacht.
Η ιστορία του Ελληνικού Ολοκαυτώματος δεν θα είναι πλήρης εάν δεν αναφερθούν τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, ο Χορτιάτης και ο Άγιος Γεώργιος.
Στα Καλάβρυτα οι Γερμανοί εκτέλεσαν 1100 άνδρες και παιδιά από 12 μέχρι 90 ετών σε ένα χωράφι καλαμποκιού σε μικρή απόσταση από την πόλη, ενώ τις γυναίκες και τα μικρότερα παιδιά και νήπια τα έκλεισαν στο σχολείο που του έβαλαν φωτιά. Οι γυναίκες κατάφεραν να σπάσουν τις πόρτες και διέφυγαν τον φρικτό θάνατο. Η ημέρα ήταν 13 Δεκεμβρίου, 1943, και η σφαγή των Καλαβρύτων ήταν η μεγαλύτερη που έλαβε χώρα σε μη Σλαβική γη.
Η σφαγή των Καλαβρύτων έγινε ως εκδίκηση για τον θάνατο Γερμανών που είχαν αιχμαλωτίσει οι αντάρτες του ΕΛΑΣ. Οι Καλαβρυτινοί δεν ήταν υπεύθυνοι για την πράξη των ανταρτών, και μάλιστα είχαν κάνει κάθε προσπάθεια να προστατέψουν τους Γερμανούς που κρατούσαν οι αντάρτες στην πόλη τους. Όλες αυτές οι προσπάθειες αποδείχθηκαν μάταιες.
Οι Γερμανοί κατέστρεψαν όλα τα γύρω χωριά και εκτέλεσαν τους κατοίκους πού δεν κατάφεραν να διαφύγουν. Εκτέλεσαν τους μοναχούς της ιστορικής μόνης Μέγα Σπήλαιο, τους μοναχούς της Αγίας Λαύρας και όποιον βρήκαν στον δρόμο τους από το ένα χωριό στο άλλο.
Τα αρχεία του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών βρίθουν από επίσημες αναφορές μαζικών εγκλημάτων των κατοχικών δυνάμεων σε όλη την Ελλάδα. Σε πολλά από αυτά τα μαζικά εγκλήματα οι Γερμανοί ξεπέρασαν και την διαταγή “100 Έλληνες για έναν Γερμανό” . Στις 2 Σεπτεμβρίου 1944, στο χωριό Χορτιάτης, 20 χιλιόμετρα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 149 άμαχους, άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, για τον θάνατο ενός Γερμανού που σκοτώθηκε σε αψιμαχία με αντάρτες του ΕΛΑΣ. Στις 15 Ιουνίου 1944, δυο Γερμανοί τραυματίστηκαν σε μάχη με το ΕΛΑΣ κοντά στο χωριό Άγιος Γεώργιος, μεταξύ Λειβαδιάς και Θήβας. Μετά την αναχώρηση των ανταρτών, οι Γερμανοί συνέλαβαν 26 άντρες, γυναίκες και παιδιά από το χωριό. Πρώτα έβαλαν τους άντρες σε ένα μικρό σπίτι, και τους εκτέλεσαν με πολυβόλα παρουσία των γερόντων, των γυναικών και των παιδιών. Ακολούθως εκτέλεσαν όλους τους επιζώντες , έριξαν τα πτώματα στο ίδιο μικρό σπίτι, τα περίελουσαν με βενζίνη και έβαλαν φωτιά. Ένα νήπιο που είχε διαφύγει της προσοχής τους ρίχτηκε και αυτό στην φωτιά, ζωντανό.
Η σφαγή που έγινε στις 10 Ιουνίου 1944 στο Δίστομο ξεπέρασε σε σαδισμό όλες τις άλλες. Οι Γερμανοί συγκέντρωσαν τους κατοίκους του Διστόμου στο σχολείο και τους θανάτωσαν με τον πιο σαδιστικό τρόπο. Διακόσια τριάντα δύο άτομα, άνδρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη βασανιστήκαν φρικτά με τρόπους που δεν περιγράφονται
Οι Έλληνες Εβραίοι έλαβαν ενεργό μέρος σε όλες τις φάσεις του αγώνα των Ελλήνων ενάντια στους κατακτητές στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο ηρωικός Συνταγματάρχης Μαρδοχέος Φρίζες που φονεύθηκε στο πεδίο της μάχης στις 5 Δεκεμβρίου 1940, λίγο μετά την πτώση της Πρεμετής, είναι ο πιο υψηλόβαθμος Έλληνας αξιωματικός που έχασε την ζωή του πολεμώντας στην Αλβανία.
Στην Κατοχή, 61.000 Έλληνες Εβραίοι από την Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων στην Γερμάνια και Πολώνια.
Η Εθνική Αντίσταση βοήθησε πολλούς Έλληνες Εβραίους να ξεφύγουν από τα νύχια των Γερμανών. Μετά από την καταστροφή των Εβραϊκών κοινοτήτων της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων, η αντίσταση με δική της πρωτοβουλία απήγαγε στο βουνό τους Μεγάλους Ραβίνους των Αθηνών και άλλων πόλεων, σε μερικές περιπτώσεις χωρίς την συναίνεση τους.
Η ξαφνική εξαφάνιση των ραβίνων από τις πόλεις έδωσε στους υπόλοιπους Εβραίους να καταλάβουν ότι η ώρα για μια ακόμη μεγάλη έξοδο είχε φτάσει. Πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες Εβραϊκής καταγωγής προσχώρησαν στην αντίσταση, και βγήκαν στο βουνό να πολεμήσουν τον κατακτητή στο πλάι των Χριστιανών συμπατριωτών τους.
Ο αρχηγός της αστυνομίας, Μιλτιάδης Έβερτ, εξέδωσε ταυτότητες σε πολλούς Ελληνο-Εβραίους κρύβοντας την θρησκεία τους. Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο Μητροπολίτης Ζακύνθου και πολλοί άλλοι ιερωμένοι προστάτευσαν τους Έλληνες Εβραίους, και πολλά από τα παιδιά τους προστατεύτηκαν από Χριστιανικές οικογένειες. Η τιμωρία για την προστασία Εβραίων ήταν δριμύτατη, ταξίδι στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων χωρίς επιστροφή. Αυτό δεν εμπόδισε τους Χριστιανούς να προστατευόσουν τους συμπατριώτες τους την ώρα του θανάσιμου κινδύνου.
Η Σφαγή του Διστόμου, June 10, 1944
Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε Λιννέρ, στο βιβλίο του Η Οδύσσειά μου, γράφει:
Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάνστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές προς μια γωνιά, όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας.
Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει:
Οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας.
Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής, την οποία την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι’ έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.
Περίπου μια ώρα αργότερα ήμασταν καθ’ οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκα ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα, έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά.
Ήταν οι κάτοικοι του χωριού, που τιμωρήθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο: Θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες Ες.
Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη.
Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κοίτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς…
Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σοκαρισμένος από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να βοηθήσουμε!»
Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνην αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρείς μας διαπιστώσαμε ότι {η γυναίκα} είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ.
Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας!
Λίγον καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θα αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο.
Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου. Σκέφθηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσω μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.
Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτηση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα.
Μετά πρόσθεσε:
«Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους!».
Σ’ αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι’ έκλεγα…

**************************************
ΠΗΓΕΣ
1. Blytas, George C., The First Victory, Greece in the Second World War (Athens: COSMOS 2009).
2. Δοξιάδης, Κωνσταντίνος, Οι Θυσίες της Ελλάδος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, (Υπουργείο Ανοικοδομήσεως, 1946).
3. Καζαντζάκης, Νίκος, κ.α., Έκθεσης της Κεντρικής Επιτροπής Διαπιστώσεως Ωμοτήτων εν Κρήτη, (Ηράκλειο, 1983).
4. Goldhanger, Daniel, Jonah, Hitler’s Willing Executioners, Ordinary Germans and the Holocaust (New York: Vintage 1997).
5. Mazower, Mark, Inside Hitler’s Greece, The Experience of the Occupation, 1941-1844 ( New Haven: Yale University Press, 1993).
6. Mayer, Herman Frank, Von Wien nach Kalvryta, Die Blutigue Spur der 117Jager-Division durch Serbien und Griechenland, (Brussels: Bibliopolis, 2001).
7. Mulgen, John, Report on Experience (London: Oxford University Press, 1947).
8.
Σμπαρούνης, Αθανάσιος, Μελέται και Αναμνήσεις εκ του Δευτέρου Πολέμου (Αθήναι, Γραφείον Τύπου, 1950).
Comments are closed
Το κατοχικό Δάνειο

Τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να μπει στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την απρόκλητη εισβολή των στρατευμάτων του Μουσολίνι στην Ήπειρο. Ο Χίτλερ, για να σώσει τον Μουσολίνι από μία ταπεινωτική ήττα, εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Γερμανούς όσο καμία άλλη χώρα κάτω από την κατοχή τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της Γερμανικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο, «Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους». 
Η Γερμανία και η Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. 
Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και είχε δώσει οδηγίες να αρχίσει η διαδικασία πληρωμής του. Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων. 

Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στην Γιουγκοσλαβία το 1971. Η Ελλάδα απαίτησε από την Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966, 1974, 1987, και το 1995. 
Παρά ταύτα Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990. 
Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί σαν τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.
 
Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011). 
Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στην Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011, guardian.co.uk, June 21, 2011).
Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν από τούς Έλληνες μόνο «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό χάθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών. 
Οι Γερμανοί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.
Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή των Γερμανών.
Αμανιός Εμμ. Αντώνιος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων Alpha Plan Consultants
Καθηγητής Μάρκετινγκ ΙΙΕΚ ΔΕΛΤΑ Θεσσαλονίκης